Βασικά, διακοπές δεν ήταν, αλλά τις έκανα. Πριν από ένα μήνα περίπου με καλέσαν για συνέντευξη για μια θέση βιβλιοθηκάριου σε βιβλιοθήκη γνωστού αρχαιολογικού Ινστιτούτου των Αθηνών. Ξένου ινστιτούτου, γιατί από ελληνικό κανείς δεν περιμένει προσλήψεις αυτόν τον καιρό (και με αυτά που συμβαίνουν, θα φοβόμουν και να κάνω αίτηση, για να είμαι ειλικρινής).
Έτσι αφέθηκα και πήγα, που λέει κι ο ποιητής. Καλά εδώ αλλά μου λείπει η Ελλάδα. Και η δουλειά μόνιμη. Όσο να’ναι, δελεαστικό κι αυτό.
Η συνέντευξη ήταν Πέμπτη – μέρα απεργίας (κι απ’ο,τι καταλαβαίνω, κάθε άλλη Πέμπτη μέρα απεργίας είναι, οπότε, μάλλον ήμουν άτυχη). Ευτυχώς όμως, δεν ήταν Τετάρτη, γιατί οι Τετάρτες έχουν γίνει μέρες ακόμα πιο γενικής απεργίας όταν συμβαίνει να συμπίπτουν. Με άλλα λόγια, την Τετάρτη απεργούσαν τραίνα, λεωφορεία, ταξί, ΗΣΑΠ και μετρό, ενώ την Πέμπτη μόνο τα τραίνα, τα λεωφορεία και τα ταξί! Θαύμα!
Τέλος πάντων, με το ένα και με το άλλο μέσο συγκοινωνίας – και πολλή βοήθεια από φίλους – τα κατάφερα να φτάσω στη συνέντευξη στην ώρα μου. Εκεί, τα πράγματα πήγαν έτσι κι έτσι (θα μπορούσα να είχα απαντήσει καλύτερα δυό ερωτήσεις, κι από τη μεριά των μελοντικών μου εργοδοτών υπήρχαν αμφιβολίες κατά πόσο θα ήθελα να μείνω μόνιμα σε μια μη-ερευνητική, μη-διδακτική θέση, και κατά πόσο θα μου ήταν εύκολο να μετακομίσω και να αρχίσψ άμεσα, οπότε, χμ… Αλλά πάντως, καλά πήγε το πράγμα (άλλωστε, θα μπορούσα να είχα απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις χάλια….)
Τα προβλήματα άρχισαν μετά – κυρίως λόγω βλακείας μου. Καθώς είχα αποφασίσει να πάω μετά Θεσσαλονίκη (γιατί οι γονείς δήλωσαν ότι θα κατέβουν να με δουν στην Αθήνα κι έχουν μεγαλώσει πια – δεν θέλω να ταλαιπωρούνται), είπα να εκμεταλλευτώ την μόνη ευκαιρία που είχα να δω το Μουσείο Ακρόπολης. Ηλίθιο, έ;
Μπήκα στο μετρό, και μετά στον ΗΣΑΠ και — ήταν περίεργα. Πέρα από το απίστευτο πλήθος (κάτι σαν τον μετρό του Λονδίνου σε ώρα αιχμής, αλλά χειρότερα), τους τύπους με τα άσπρα πρόσωπα, τα πανώ και τα πλακάτ, τα σχόλια ήταν ακόμα πιο περίεργα. ‘Πέσαν δακρυγόνα και φύγαμε’, να ακούω από εδώ κι από εκεί.
Τέλος πάντω, μετά από το απίστευτο στρίμωγμα, βγήκα από εκεί κι έφτασα στο Μουσείο. Το οποίο μου άρεσε, αλλά γι’αυτό μια άλλη μέρα. Γιατί τί έγινε μετά είναι πιό ενδιαφέρον!
Η φίλη που με φιλοξενούσε ήταν να έρθει να με βρει στο μουσείο, αλλά άργησε (είχε δουλειά, όχι σαν κι εμένα). Όταν ήρθε τελικά, με βρήκε στο πωλητήριο και μου λέει, ‘Άρχισαν να μαζεύονται έξω από το σταθμό Ακρόπολης, καλύτερα να πηγαίνουμε πριν να γίνουν φασαρίες’. Ήδη μέσα στο μουσείο ακούγονταν φωνές από έξω, και μέχρι να βγούμε, τύποι με μάσκες και μπαντάνες στο προσωπο είχαν μαζευτεί παρακάτω, κι έσερναν σκουπιδοντενεκέδες. “Θα τους βάλουν φωτιά,” μου είπε η φίλη μου, “να δούμε από που θα φύγουμε΄.”
Μέχρι να δούμε από που θα φύγουμε΄,είδαμε και μια ‘ομαδα από θωρακοφόρους αστυνομικούς να κατευθύνεται προς το σταθμό και εκεί μ’έπιασε κρίση πανικού. Από που φεύγει κανείς, όταν πάνε να βάλουν φωτιά μπροστά κι από πίσω έρχονται μασκοφόροι ΚΑΙ αστυνομικοί;
Πήγαμε προς το μουσείο, τελικά, γιατί η φίλη μου μου είπε ότι πρέπει να πάμε σε κάποιο κλειστό χώρο για να μην μας πιάσει η επίρεια των δακρυγόνων τόσο. Ευτυχώς, οι φύλακες μας άνοιξαν να μπούμε μέσα στο παρα πέντε, και πήραμε πολή μικρή δόση (ίσα ίσα για να ξεβουλώσει η μύτη μου, για να καταλάβετε). Περιμέναμε για μισή ώρα περίπου, μέχρι να πάψουν να ακούγονται φωνές από έξω και μετά βγήκαμε.
Στο δρόμο μαζέψαμε και μια μικρή (19χρονη) τουρίστρια που κι αυτή είχε τρομάξει λίγο, και πήγαμε όλοι μαζί για να βρούμε πως φεύγει κανένας από το κέντρο όταν οι σταθμοί που είναι κοντά είναι κλειστοί. Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, κάναμε περίπου 2 ώρες για να φθάσουμε στο σπίτι της φίλης μου (μια διαδρομή που θα ήθελε αλλιώς 30 λεπτά).
Στον πηγαιμό γι’αυτή την Ιθακή, πάντως, μου έκανε εντύπωση η αλληλεγγύη των ανρθώπων. Πως ο κόσμος έδινε πληροφορίες για το ποιός σταθμός ήταν ανοικτός και ποιός όχι χωρίς καν να περιμένουν να ρωτήσεις. Πως γείτονες κατέβαιναν από τις πολυκατοικίες τους κι έβαζαν τα λάστιχα ποτίσματος κάτω απ’τα μπαλκόνια για να σβήσουν τις φωτιές που είχαν ανάψει διάφοροι στους κάδους απορριμάτων.
Μου έκανε εντύπωση και πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα όταν φτάσαμε στις περιοχές που δεν είχαν γίνει επεισόδια. Άλλος κόσμος, αγγελικά πλασμένος. Απ’εξω, τουλάχιστον.
Ακόμα δεν έχω ακούσει επίσημα το αποτέλεσμα της συνέντευξης. Δεν περιμένω πλέον και πολλά. Αλλά, δεν ξέρω πως θα μπορούσα να ζήσω στην Αθήνα έτσι όπως είναι. Έχω ξεμάθει από πορείες, απεργίες, φωνές. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα δακρυγόνα. Η πρώτη φορά που μ’έπιασε πανικός σε δημόσιο χώρο γιατί δεν ήξερα που να πάω. Η πρώτη φορά που είδα κάδους σκουπιδιών να καίγονται και πέρασα μέσα από σύννεφα καπνού.
Αυτά!!!
