Καταραμένη ξενιτιά, τι μου κάνεις

Ο αδερφός μου μου έστειλε για ενημέρωση ένα καινούριο τραγούδι που προβάλλεται ως υπερπαραγωγή απο τα διάφορα κανάλια, κι εγώ, αντί να δω το βίντεο, να έχω άποψη για το τράγούδι, την τραγουδίστρια, τους ηθοποιούς-διάσημους που παίζουν (όπως με ενημέρωσε ο αδερφός μου γιατί εμένα όλου άγνωστοι μου φαίνονται), τί απορία έχω; ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ…..

Κάθε φορά που κατεβαίνω Ελλάδα έχω δυσκολίες να καταλάβω τι ακούω – όχι γιατί είμαι ελαφρώς κουφή (που κι αυτό είναι μια αλήθεια), αλλά γιατί υπάρχουν όλες αυτές οι νέες εκφράσεις που δεν μου λένε τίποτα. Ευτυχώς, ο αδερφός μου συνήθως μου κάνει το διερμηνέα για 1-2 μέρες, μέχρι να μάθω τί λέγεται (και τί δε λέγεται). Αλλά αυτή τη φορά; Είμαι μόνη μου, εδώ στην ξενιτιά και δεν καταλαβαίνω πως η γλώσσα που μου έμαθαν η ελληνική έχει καταντήσει πιο σπαστό παιχνίδι από τις αρχαίες κούκλες με τα κινούμενα μέλη που ακόμα δεν ξέρουμε τί ήταν (για να μην πω οτι έχει γίνει τίποτα χειρότερο, δηλαδή).

Ααααχ, ποιά αγαπημένη παροιμία ταιριάζει εδώ άραγε; Η στραβός ειν’ ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε, ή εδώ ο κόσμος καίγεται, βαρκούλες αρμενίζουν;

Τέλος πάντων, το τραγούδι που με έχει φέρει σε τέτοια κατάσταση περισυλλογής σήμερα:

http://youtu.be/jjYk-tWiM64

 

Posted in Μουσικές του κόσμου | Tagged | 2 Comments

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

Μόλις γύρισα από τις διακοπές μου στην πατρίδα όπου ως κάθε Ελληνίδα και Έλληνας, φαντάζομαι, είδα κι εγώ το σήριαλ-φαινόμενο: το Σουλεϊμάν το Μεγαλοπρεπή! Η μητέρα μου μου εξήγησε τα διαφόρα γυρίσματα της πλοκής, ο αδερφός μου γκρίνιαζε ότι δεν τον άφηνα να απολαύσει το σήριαλ με τις συνεχείς απορίες μου, αλλά, επειδή είμαστε μια αγαπημένη και ανεκτική οικογένεια, με ανέχτηκαν, με επιμόρφωσαν και τελικά, ενημερώθηκα πλήρως για τα πάντα!

Ομολογώ ότι παρ΄όλο που βρήκα το τίτλο παραπλανητικό (αν ήταν Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπήδουλας ίσως να τον έβρισκα πιο κατάλληλο), και ότι και ο εναλλακτικός τίτλος του πατέρα μου, ‘Δολοπλοκίες στο Χαρέμι’, δεν με ικανοποίησε πλήρως (παραήταν περιγραφικός), το σήριαλ με ενθουσίασε. Τι φορέματα, τι κοσμήματα, τι μαξιλάρες και κλινοσκεπάσματα! Εκείνο δε το κόκκινο καναπεδάκι στην κρεβατοκάμαρη του Ιμπραήμ πασά με κατασυγκίνησε! Αχ, και μόνο που το σκέφτομαι, τρέμω! Ένα τέτοιο ΘΕΛΩ!!!

Σοβαρά, ομως, νομίζω πως το σήριαλ είναι το πιο φεμινιστικό πράγμα που θα μπορούσε να έχει γυριστεί, και είναι και ιδιαίτερα ανατρεπτικό για την ανδρική πατριαρχική σκέψη, καθώς τα κύρια μηνύματά του είναι:

α) Οι γυναίκες ΠΡΕΠΕΙ να δουλεύουν, και δή έξω από το σπίτι. Γιατί αν δεν δουλεύουν το μόνο που σκέφτονται είναι ο άντρας τους (κι όχι με τον καλό τρόπο που θα ήθελαν οι υπιστορίζοντες μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, δηλ. να είναι στο σπίτι και να του μαγειρεύουν και να του πλένουν τα ρούχα κτλ). Πράγματι, νομίζω ότι αυτό είναι το βασικό μήνυμα: οι γυναίκες πρέπει να έχουν ενδιαφέροντα και ασχολίες πέρα από το σπίτι τους.

β) Αν ολόκληρος Σουλεϊμάν δεν κατάφερε να βάλει τάξη στο χαρέμι του, ποιά ελπίδα έχει ο μέσος άνδρας να τα καταφέρει με πάνω απο μια γυναίκα; Το σήριαλ δίνει σαφή απάντηση: ΚΑΜΙΑ! Με το να τάσσεται υπέρ των μονογαμικών σχέσεων (λόγω ανάγκης) το σήριαλ όχι μόνο ενδυναμώνει τη θέση της γυναίκας (που, όπως είπαμε ήδη, θα πρέπει να δουλεύει και να μην είναι κλεισμένη στο σπίτι), αλλά και προκαλεί την καθιερωμένη μουσουλμανική παράδοση των πολλαπλών συζύγων.

Τέλος πάντων, εγώ αυτά κατάλαβα βλέποντας το σήριαλ. Ακόμα δεν κατάλαβα το μονόλογο του Σουλεϊμάν λίγο πριν λύσει την πολιορκία της Βιέννης (εκείνον με το βρεγμένο και ντροπαλό περιστέρι και τα φτερά του έρωτα), αλλά δεν πειράζει. Άλλωστε, εδώ στην ξένη χώρα θα δω ξανα Σουλεϊμάν μόνο αν μάθω τούρκικα (αν και αυτό το κόκκινο καναπεδάκι ήδη μου λείπει, αχ….).

Posted in Uncategorized | Tagged , | 2 Comments

Σιγά μη σκεφτώ και τίτλο – τέτοια ώρα, τέτοια λόγια

ImageΈνα πουλί που είχε μάθει να μιλάει καταδιωκόταν από ένα γεράκι. Τότε, ανέκραξε μια φράση που είχε μάθει: ‘Άγιε Θωμά, βοήθησέ με’, και το γεράκι έπεσε αμέσως νεκρό.

(έτσι στο Χρυσό Θρύλο)

Ο Άγιος Θωμάς της Κανταβρυγίας προφανώς προτιμούσε τα κατοικίδια, τα ήμερα και κλεισμένα στο κλουβί*….

Αντιθέτως, εγώ πέρασα μεγάλο μέρος των διακοπών μου παρακολουθώντας τον καθημερινό αγώνα των γερακιών της περιοχής να βρουν τροφή. Τι πετάγματα, τι προσήλωση, τι ταχύτητα. Κι όταν δεν έβλεπα τα γεράκια έβλεπα τα χελιδόνια. Που ποτέ δεν έβγαιναν την ίδια ώρα με τα κυνηγόπουλα (κατά το κυνηγόσκυλα, καταλαβαίνετε).

*ξέρω, ξέρω, άλλο θέλει να πει το ποιητή, αλλά δεν είναι πιο διασκεδαστική η ερμηνεία του Άγιου Θωμά του επιλεκτικού φιλόζωου;

Posted in Uncategorized | 6 Comments

Κάποια μέρα θα μάθω να μην ακούω τραγούδια της ξενιτιάς

Αλλά δεν νομίζω ότι θα γίνει αυτό σύντομα. Μου λείπει το σπίτι μου, κι η χώρα μου – ακόμα κι όταν σκέφτομαι Ελλάδα τον  τελευταίο καιρό σκέφτομαι ότι ήταν μια ωραία χώρα και την καταστρέψανε και μετα αρχίζω να σκέφτομαι διάφορες θεωρίες συνομωσίας που μακάρι να ήταν μόνο θεωρίες και…

Τέλος πάντων… Ουδέν νεώτερο από το δυτικό μέτωπο κι η ζωή συνεχίζεται….

Κι επειδή έχω βαρεθεί να γκρινιάζω (αλήθεια λέω, αλήθεια!) , κάτι — ε, πιο ευχάριστο δεν ξέρω αν είναι (ύμνος είναι, παρακάλια έχει, ευχάριστο είναι; δεν ξέρω, ειλικρινά), αλλά σίγουρα αρμονικό και — το βρίσκω όμορφο να περπατώ στο δρόμο και να το ακούω. Δεν λέω, μου λείπει η χώρα μου, αλλά κι εδώ, όμορφα είναι όταν ξεχνιέμαι. Παραμυθία για τα μάτια, παραμυθία για τ’αυτιά….

http://youtu.be/fZMWMJHnU-k

(συγνώμη για το σύνδεσμο – το σκασμένο αρνείται να ενσωματώσει το βίντεο)

Posted in Uncategorized | 3 Comments

Τί έκανα στις διακοπές μου – ή κάτι τέτοιο (αντί εγκυκλίου, blog post)

Βασικά, διακοπές δεν ήταν, αλλά τις έκανα. Πριν από ένα μήνα περίπου με καλέσαν για συνέντευξη για μια θέση βιβλιοθηκάριου σε βιβλιοθήκη γνωστού αρχαιολογικού Ινστιτούτου των Αθηνών. Ξένου ινστιτούτου, γιατί από ελληνικό κανείς δεν περιμένει προσλήψεις αυτόν τον καιρό (και με αυτά που συμβαίνουν, θα φοβόμουν και να κάνω αίτηση, για να είμαι ειλικρινής).

Έτσι αφέθηκα και πήγα, που λέει κι ο ποιητής. Καλά εδώ αλλά μου λείπει η Ελλάδα. Και η δουλειά μόνιμη. Όσο να’ναι, δελεαστικό κι αυτό.

Η συνέντευξη ήταν Πέμπτη – μέρα απεργίας (κι απ’ο,τι καταλαβαίνω, κάθε άλλη Πέμπτη μέρα απεργίας είναι, οπότε, μάλλον ήμουν άτυχη). Ευτυχώς όμως, δεν ήταν Τετάρτη, γιατί οι Τετάρτες έχουν γίνει μέρες ακόμα πιο γενικής απεργίας όταν συμβαίνει να συμπίπτουν. Με άλλα λόγια, την Τετάρτη απεργούσαν τραίνα, λεωφορεία, ταξί, ΗΣΑΠ και μετρό, ενώ την Πέμπτη μόνο τα τραίνα, τα λεωφορεία και τα ταξί! Θαύμα!

Τέλος πάντων, με το ένα και με το άλλο μέσο συγκοινωνίας – και πολλή βοήθεια από φίλους – τα κατάφερα να φτάσω στη συνέντευξη στην ώρα μου. Εκεί, τα πράγματα πήγαν έτσι κι έτσι (θα μπορούσα να είχα απαντήσει καλύτερα δυό ερωτήσεις, κι από τη μεριά των μελοντικών μου εργοδοτών υπήρχαν αμφιβολίες κατά πόσο θα ήθελα να μείνω μόνιμα σε μια μη-ερευνητική, μη-διδακτική θέση, και κατά πόσο θα μου ήταν εύκολο να μετακομίσω και να αρχίσψ άμεσα, οπότε, χμ… Αλλά πάντως, καλά πήγε το πράγμα (άλλωστε, θα μπορούσα να είχα απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις χάλια….)

Τα προβλήματα άρχισαν μετά – κυρίως λόγω βλακείας μου. Καθώς είχα αποφασίσει να πάω μετά Θεσσαλονίκη (γιατί οι γονείς δήλωσαν ότι θα κατέβουν να με δουν στην Αθήνα κι έχουν μεγαλώσει πια – δεν θέλω να ταλαιπωρούνται), είπα να εκμεταλλευτώ την μόνη ευκαιρία που είχα να δω το Μουσείο Ακρόπολης. Ηλίθιο, έ;

Μπήκα στο μετρό, και μετά στον ΗΣΑΠ και — ήταν περίεργα. Πέρα από το απίστευτο πλήθος (κάτι σαν τον μετρό του Λονδίνου σε ώρα αιχμής, αλλά χειρότερα), τους τύπους με τα άσπρα πρόσωπα, τα πανώ και τα πλακάτ, τα σχόλια ήταν ακόμα πιο περίεργα. ‘Πέσαν δακρυγόνα και φύγαμε’, να ακούω από εδώ κι από εκεί.

Τέλος πάντω, μετά από το απίστευτο στρίμωγμα, βγήκα από εκεί κι έφτασα στο Μουσείο. Το οποίο μου άρεσε, αλλά γι’αυτό μια άλλη μέρα. Γιατί τί έγινε μετά είναι πιό ενδιαφέρον!

Η φίλη που με φιλοξενούσε ήταν να έρθει να με βρει στο μουσείο, αλλά άργησε (είχε δουλειά, όχι σαν κι εμένα). Όταν ήρθε τελικά, με βρήκε στο πωλητήριο και μου λέει, ‘Άρχισαν να μαζεύονται έξω από το σταθμό Ακρόπολης, καλύτερα να πηγαίνουμε πριν να γίνουν φασαρίες’. Ήδη μέσα στο μουσείο ακούγονταν φωνές από έξω, και μέχρι να βγούμε, τύποι με μάσκες και μπαντάνες στο προσωπο είχαν μαζευτεί παρακάτω, κι έσερναν σκουπιδοντενεκέδες. “Θα τους βάλουν φωτιά,” μου είπε η φίλη μου, “να δούμε από που θα φύγουμε΄.”

Μέχρι να δούμε από που θα φύγουμε΄,είδαμε και μια ‘ομαδα από θωρακοφόρους αστυνομικούς να κατευθύνεται προς το σταθμό και εκεί μ’έπιασε κρίση πανικού. Από που φεύγει κανείς, όταν πάνε να βάλουν φωτιά μπροστά κι από πίσω έρχονται μασκοφόροι ΚΑΙ αστυνομικοί;

Πήγαμε προς το μουσείο, τελικά, γιατί η φίλη μου μου είπε ότι πρέπει να πάμε σε κάποιο κλειστό χώρο για να μην μας πιάσει η επίρεια των δακρυγόνων τόσο. Ευτυχώς, οι φύλακες μας άνοιξαν να μπούμε μέσα στο παρα πέντε, και πήραμε πολή μικρή δόση (ίσα ίσα για να ξεβουλώσει η μύτη μου, για να καταλάβετε). Περιμέναμε για μισή ώρα περίπου, μέχρι να πάψουν να ακούγονται φωνές από έξω και μετά βγήκαμε.

Στο δρόμο μαζέψαμε και μια μικρή (19χρονη) τουρίστρια που κι αυτή είχε τρομάξει λίγο, και πήγαμε όλοι μαζί για να βρούμε πως φεύγει κανένας από το κέντρο όταν οι σταθμοί που είναι κοντά είναι κλειστοί. Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, κάναμε περίπου 2 ώρες για να φθάσουμε στο σπίτι της φίλης μου (μια διαδρομή που θα ήθελε αλλιώς 30 λεπτά).

Στον πηγαιμό γι’αυτή την Ιθακή, πάντως, μου έκανε εντύπωση η αλληλεγγύη των ανρθώπων. Πως ο κόσμος έδινε πληροφορίες για το ποιός σταθμός ήταν ανοικτός και ποιός όχι χωρίς καν να περιμένουν να ρωτήσεις. Πως γείτονες κατέβαιναν από τις πολυκατοικίες τους κι έβαζαν τα λάστιχα ποτίσματος κάτω απ’τα μπαλκόνια για να σβήσουν τις φωτιές που είχαν ανάψει διάφοροι στους κάδους απορριμάτων.

Μου έκανε εντύπωση και πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα όταν φτάσαμε στις περιοχές που δεν είχαν γίνει επεισόδια. Άλλος κόσμος, αγγελικά πλασμένος. Απ’εξω, τουλάχιστον.

Ακόμα δεν έχω ακούσει επίσημα το αποτέλεσμα της συνέντευξης. Δεν περιμένω πλέον και πολλά. Αλλά, δεν ξέρω πως θα μπορούσα να ζήσω στην Αθήνα έτσι όπως είναι. Έχω ξεμάθει από πορείες, απεργίες, φωνές. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα δακρυγόνα. Η πρώτη φορά που μ’έπιασε πανικός σε δημόσιο χώρο γιατί δεν ήξερα που να πάω. Η πρώτη φορά που είδα κάδους σκουπιδιών να καίγονται και πέρασα μέσα από σύννεφα καπνού.

Αυτά!!!

Posted in Uncategorized | 2 Comments

Το βρήκα!

Είναι η μελωδία αλλά έχει αλλάξει τους στίχους, για αυτό είχα μπερδευτεί!

(ξέρω, ξέρω, με τί ασχολείται κανείς, αλλά τί να κάνω κι εγώ; Τα’χω παίξει. Ποιός θέλει να βάω εδώ το Μανούσο το βοσκό;)

 

Posted in Uncategorized | 1 Comment

una faccia, una razza

Όχι, δεν μιλάω για τους γείτονες εκ δυσμών, για τους εξ ανατολής μιλάω.

Τέλος πάντων, και μια λίγο πιο σοβαρή εκδοχή (το ‘αμάν αμάν’ απλά με τσακίζει – δεν είναι τέλεια τσαχπίνικο και ταυτόχρονα πονεμένο; Τέλειο!)

Και μια ακόμα που μου άρεσε, γιατί η κοπέλα το ζεί το τραγούδι (και μου άρεσε πως στα τούρκικα είναι πιο τσαούσα, όπως ταιριάζει μάλλον στους στίχους, αν η μετάφραση που βρήκα είναι σωστή – είναι και πιο party music!)

Και τώρα θα συνεχίσω να ψάχνω μια ελληνική εκδοχή που είχα ακούσει πριν ΠΟΛΛΑ χρόνια και πρέπει να είναι ηχογραφημένη από πριν το ’50 αλλά δεν θυμάμαι ποιός την λέει (όχι πάντως ο Νταλγκάς ή ο Ρούκουνας…. Αυτά είναι προβλήματα, ε;)

Posted in Μουσικές του κόσμου | 2 Comments