Κάποια μέρα θα μάθω να μην ακούω τραγούδια της ξενιτιάς

Αλλά δεν νομίζω ότι θα γίνει αυτό σύντομα. Μου λείπει το σπίτι μου, κι η χώρα μου – ακόμα κι όταν σκέφτομαι Ελλάδα τον  τελευταίο καιρό σκέφτομαι ότι ήταν μια ωραία χώρα και την καταστρέψανε και μετα αρχίζω να σκέφτομαι διάφορες θεωρίες συνομωσίας που μακάρι να ήταν μόνο θεωρίες και…

Τέλος πάντων… Ουδέν νεώτερο από το δυτικό μέτωπο κι η ζωή συνεχίζεται….

Κι επειδή έχω βαρεθεί να γκρινιάζω (αλήθεια λέω, αλήθεια!) , κάτι — ε, πιο ευχάριστο δεν ξέρω αν είναι (ύμνος είναι, παρακάλια έχει, ευχάριστο είναι; δεν ξέρω, ειλικρινά), αλλά σίγουρα αρμονικό και — το βρίσκω όμορφο να περπατώ στο δρόμο και να το ακούω. Δεν λέω, μου λείπει η χώρα μου, αλλά κι εδώ, όμορφα είναι όταν ξεχνιέμαι. Παραμυθία για τα μάτια, παραμυθία για τ’αυτιά….

http://youtu.be/fZMWMJHnU-k

(συγνώμη για το σύνδεσμο – το σκασμένο αρνείται να ενσωματώσει το βίντεο)

Advertisements

About Ολυμπία

Παραμυθοκορφάδες - όπως στα κολοκύθια, αλλά με παραμύθια
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Κάποια μέρα θα μάθω να μην ακούω τραγούδια της ξενιτιάς

  1. Χμφφ… (τίποτε προκλασικό στη μουσική δεν μ’ αρέσει, ας γκρινιάξω εγώ λίγο αντί για σένα)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s